ملک خویلغتنامه دهخداملک خوی . [ م َ ل َ ] (ص مرکب ) ملک خو : عالم طفلی و جهل حیوانی بگذاشت آدمی طبع و ملک خوی و پری سیما شد. سعدی (کلیات چ مصفا ص 423).دمی در صحبت یاری ملک خوی پری
ملک خوییلغتنامه دهخداملک خویی . [ م َ ل َ ] (حامص مرکب ) ملک خو بودن . فرشته خویی . نهاد و سرشت فرشتگان داشتن . نیک خویی : نخست آدمی سیرتی پیشه کن پس آنگه ملک خویی اندیشه کن . سعدی
مَلَکُفرهنگ واژگان قرآنفرشته - فرشته ها (کلمه ملک هم در مورد يک نفر اطلاق ميشود ، و هم در مورد جمع و در عبارت "و الملک علي أرجائها " جمع است )
مَّلِکٌفرهنگ واژگان قرآنشاه - کسي که مقام حکمراني در نظام جامعه مختص به او است -مالک تدبير امور مردم و اختياردار حکومت - پادشاه
مُلْکُفرهنگ واژگان قرآنحكومت (ملک يعني اينكه، که انسان در کار خودش و اهلش و مالش استقلال داشته باشد )
ملک خوییلغتنامه دهخداملک خویی . [ م َ ل َ ] (حامص مرکب ) ملک خو بودن . فرشته خویی . نهاد و سرشت فرشتگان داشتن . نیک خویی : نخست آدمی سیرتی پیشه کن پس آنگه ملک خویی اندیشه کن . سعدی
ملک خصاللغتنامه دهخداملک خصال . [ م َ ل َ خ ِ ] (ص مرکب ) ملک خوی . فرشته خوی . نیکخوی و پاک سرشت : تاش به حوا ملک خصال همه اُم ّتاش به آدم بزرگوار همه جد.منوچهری .
ملک خولغتنامه دهخداملک خو. [ م َ ل َ ] (ص مرکب ) ملک خوی . ملک خصال . فرشته خوی . فرشته نهاد. آنکه خصلت و خوی وی چون فرشتگان باشد. نیکخو : آن ملک رسم و ملک طبع و ملک خو که بدوهرزم
ملک سیرتیلغتنامه دهخداملک سیرتی . [ م َ ل َ رَ ] (حامص مرکب ) ملک خویی . فرشته خویی . خوش خویی : کسی کوطریق تواضع رودکند بر سریر شرف سلطنت ولیکن تو جایش بدان و مکن ملک سیرتی در گه شی
دار ملکلغتنامه دهخدادار ملک . [ رِ م ُ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) پایتخت . دارالملک . مرکز فرمانروایی : دار ملک خویش را ضایع چرا باید گذاشت مر سپاهان را چرا کرده ست بر غزنین گزین .