مقدودلغتنامه دهخدامقدود. [ م َ ] (ع ص ) نیکوبالا. (مهذب الاسماء) (دهار). مرد باریک اندام . (ناظم الاطباء). || مبتلا به درد شکم . (از اقرب الموارد).
مغدودلغتنامه دهخدامغدود. [ م َ ] (ع ص ) شتر طاعون زده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مدودلغتنامه دهخدامدود. [ م ُ دَوْ وَ ] (ع ص ) کرمو. کرم زده . (یادداشت مؤلف ).طعام کرم ناک . (آنندراج ). طعام که کرم در آن پیدا شده است . مَدود. (از متن اللغة). رجوع به مدودة ش
مدودلغتنامه دهخدامدود. [ م ُ دَوْ وِ ] (ع ص ) طعام کرم افتاده . (ناظم الاطباء). کرمو.کرم زده . (یادداشت مؤلف ). || کودکی که بربانوج نشسته در هوا آمد و رفت کند. (ناظم الاطباء).
نیکوبالالغتنامه دهخدانیکوبالا. (ص مرکب ) مقدود. (دستورالاخوان ). خوش قامت . خوش اندام . رشید. خوش قد و بالا.
حبیلغتنامه دهخداحبی . [ ح ُب ْ با ] (اِخ ) زنی بود از اهل مدینه که بشبق و گشن خواهی معروف بود، و «أشبق من حبی » از امثال سائره است . میدانی در تحت این عنوان گوید: وقتی که مروا
درازبالالغتنامه دهخدادرازبالا. [ دِ ] (ص مرکب ) درازبالای . دراز قد. طویل القامه . آنکه قدی دراز دارد.بلندقد. آخته بالا. کشیده بالا. قددراز. اُسحَلان . أسقف . أسنع. أشجع. أشفع.
ذلفاءلغتنامه دهخداذلفاء. [ ذَ ] (اِخ ) بنت الابیض زوجة و معشوقه ٔنجدة ابن الاسود پسر عم خود. وی کنیزکی از اهل مدینه معاصر خلفای اموی است ، او را در ابتداء سعیدبن عبدالملک بخرید و
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) ابن فارس بن زکریا اللغوی . ابن جوزی گوید احمدبن زکریا ابن فارس به سال سیصد و شصت و نه درگذشت ، و دو روز پیش از مرگ این قطعه بگفت :یارب ا