مفتخورلغتنامه دهخدامفتخور.[ م ُ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) آدم بیکار و تن پرور و طفیلی . کسی که برای تأمین زندگی خود، هوار این و آن می شود. (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ). که بی
مفت خورفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. [مجاز] کسی که بیرنج و زحمت چیزی بهدست بیاورد.۲. آنکه مال دیگران را بهرایگان بخورد.
مفتخوریلغتنامه دهخدامفتخوری . [ م ُ خوَرْ / خُرْ ] (حامص مرکب ) کار آدم مفتخور. طفیلی بودن و بند و بلای این و آن شدن . (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ). مفتخواری .
مفتخوریلغتنامه دهخدامفتخوری . [ م ُ خوَرْ / خُرْ ] (حامص مرکب ) کار آدم مفتخور. طفیلی بودن و بند و بلای این و آن شدن . (فرهنگ لغات عامیانه ٔ جمالزاده ). مفتخواری .