مسارةلغتنامه دهخدامسارة. [ م ُ سارْ رَ ] (ع مص ) مساره . سِرار. با کسی راز گفتن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ) (اقرب الموارد). مهامسة. تهامس : با اصحاب خود به طریق مساره
مصارةلغتنامه دهخدامصارة. [ م ُ رَ ] (ع اِ) جای تک برآوردن اسب . (منتهی الارب ماده ٔ م ص ر) (از ناظم الاطباء).
مصارةلغتنامه دهخدامصارة. [ م ُ صارْ رَ ] (ع مص ) اکراه کردن کسی را بر چیزی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). کسی را به دشواری بر کاری داشتن . (تاج المصادر بیهقی ).
مسألةلغتنامه دهخدامسألة.[ م ُ ءَ ل َ ] (ع مص ) مسایلة. از یکدیگر پرسیدن به معنی سؤال . (اقرب الموارد). و رجوع به مسایلة شود.
مسأله گویلغتنامه دهخدامسأله گوی . [ م َ ءَ ل َ / ل ِ ] (نف مرکب )گوینده ٔ مسأله . مسأله گو. رجوع به مسأله گو شود.
مسألهلغتنامه دهخدامسأله . [ م َ ءَ ل َ / ل ِ ] (ع اِ) مسألت . مسألة. حاجت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). درخواست . نیاز. خواهش . ج ، مسائل . (منتهی الارب )(اقرب الموارد). ||
مسأله آموزلغتنامه دهخدامسأله آموز. [ م َ ءَ ل َ / ل ِ ] (نف مرکب ) مسأله آموزنده . آموزنده ٔ مسائل : نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسأله آموز صد مدرس شد.حافظ.
مسأله گولغتنامه دهخدامسأله گو. [ م َ ءَ ل َ / ل ِ ] (نف مرکب ) مسأله گوی . مسأله گوینده . گوینده ٔ مسأله . بیان کننده ٔ مسائل . کسی که احکام شرعی فرعی را در مورد عبادات یا معامل
مسارلغتنامه دهخدامسار. [ م ُ سارر ] (ع ص ) نعت فاعلی از مسارة. رازگوینده . (ناظم الاطباء). رجوع به مسارة شود.
مساراتلغتنامه دهخدامسارات . [م ُ سارْ را ] (ع اِ) ج ِ مُسارّة. راز گفتن . در گوشی گفتن : به قاضی سرخس که خویش او بود مسارات می فرستاد. (جهانگشای جوینی ). رجوع به مسارة شود.
سرارلغتنامه دهخداسرار. [ س ِ ] (ع مص ) با کسی راز گفتن . (مجمل اللغة). مسارة. با کسی راز کردن . (المصادر زوزنی ) : صد نشان است از سرار و از جهارلیک بس کن پرده زین هم برمدار. مول
مساوفةلغتنامه دهخدامساوفة. [ م ُ وَ ف َ ] (ع مص ) راز گفتن با کسی . (منتهی الارب ). مسارة. (اقرب الموارد). || پس افگندن کار را. (منتهی الارب ). مماطلة. || همدیگر را بوئیدن . (اقرب
مناجاتلغتنامه دهخدامناجات . [ م ُ ] (ع مص ) راز گفتن با کسی . (آنندراج ). راز و نیاز. نجوی کردن . مُسارَّة. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). مناجاة : علی گوش بر دهن رسول نهاد و رسول س