مزالفلغتنامه دهخدامزالف . [ م َ ل ِ ] (ع اِ) ج ِ مزلف . || ج ِ مَزلفه . (ناظم الاطباء). هر ده که میان دشت و زمین کشت باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). هر ده میان راه که واقع میان
مسالفلغتنامه دهخدامسالف . [ م ُ ل ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مسالفة. رجوع به مسالفة شود. || هم سفر و مصاحب راه . (ناظم الاطباء). با کسی رونده . (منتهی الارب ). || برابر و مساوی کنند
مألفلغتنامه دهخدامألف . [ م َءْ ل َ ](ع اِ) جای الفت . (منتهی الارب ). جای الفت و جایی که انسان بدان خو گرفته . (ناظم الاطباء). آنچه انسان بدان الفت گیرد. (از اقرب الموارد). ||
متألفلغتنامه دهخدامتألف . [ م ُ ت َ ءَل ْ ل ِ ] (ع ص ) مدارات نماینده با کسی . (آنندراج ). کسی که موافقت می کند و مدارا نماید با دیگری جهت حصول نیک بختی . (ناظم الاطباء). || عطا
مزلفةلغتنامه دهخدامزلفة. [ م َ ل َ ف َ ] (ع اِ) هر ده که میان دشت و زمین کشت باشد. ج ، مزالف . (منتهی الارب )(اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). قریه ٔ واقع میان بیابان و زمینی آبادان
مزلفةلغتنامه دهخدامزلفة. [ م ِ /م َ ل َ ف َ ] (ع اِ) پایه . ج ، مزالف . (منتهی الارب ). رجوع به مزالف شود.
مخالیفلغتنامه دهخدامخالیف . [ م َ ] (ع اِ) ج ِ مِخلاف . و منه مخالیف الیمن ؛ دیه های یمن . (از منتهی الارب ) (ازمهذب الاسماء) (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). مذارع . مزالف . براغیل .
مذارعلغتنامه دهخدامذارع . [ م َ رِ ] (ع اِ) ج ِ ذراع .(از متن اللغة). رجوع به ذراع شود. || نواحی . (از منتهی الارب ) (از متن اللغة) (اقرب الموارد). || قریه های بین ریف و بر. (از