مربطةلغتنامه دهخدامربطة. [ م ِ ب َ طَ ] (ع اِ) آنچه به وی بندند ستور را. (منتهی الارب ). مربط. (متن اللغة). رجوع به مِربط شود. || دوال باریک که بالای چوب پالان بندند. (منتهی الار
مسبطةلغتنامه دهخدامسبطة. [ م َ ب َ طَ ] (ع ص ) أرض مسبطة؛ زمین سبطناک که گیاه نصی باشد. (منتهی الارب ). زمین که گیاه «سبط» در آن بسیار باشد. (اقرب الموارد). زمینی بسیارسبط (و سب
مرطبةلغتنامه دهخدامرطبة. [ م َ طَ ب َ ] (ع ص ) چاه آب شیرین میان چاههای آب شور. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). || زمین گیاه سبزناک . (منتهی الارب ).
مرطبةلغتنامه دهخدامرطبة. [ م ُ رَطْ طِ ب َ ] (ع ص ) تأنیث مرطِّب که نعت فاعلی است از ترطیب . رجوع به مرطب و ترطیب شود.
مرابطلغتنامه دهخدامرابط. [ م َ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ مربط. رجوع به مربط و مِربَطَة شود : مکروه است نماز کردن در مرابط اشتر و خر و استر و اسب . (ترجمه ٔ النهایه ٔ طوسی از فرهنگ فارسی م
ثعالبیلغتنامه دهخداثعالبی . [ ث َ ل ِ ] (اِخ ) علامه ابومنصور عبدالملک بن محمدبن اسماعیل نیشابوری (350 - 429 هَ . ق .). از آنرو وی را ثعالبی گویندکه از پوستهای روباه پوستین کردی .
گاهلغتنامه دهخداگاه . (اِ) عصر. دوره . زمان : و از خلق نخست که را آفرید از گاه آدم تا این زمانه . (ترجمه ٔ طبری بلعمی ).چنین تا بگاه سکندر رسیدز شاهان هر آنکس که آن تخت دید. فر
مسبطةلغتنامه دهخدامسبطة. [ م َ ب َ طَ ] (ع ص ) أرض مسبطة؛ زمین سبطناک که گیاه نصی باشد. (منتهی الارب ). زمین که گیاه «سبط» در آن بسیار باشد. (اقرب الموارد). زمینی بسیارسبط (و سب