محربلغتنامه دهخدامحرب . [ م ِ رَ ] (ع ص ) محراب . مرد بسیار جنگ آور و دلیر. (منتهی الارب ). حرب دوست . (مهذب الاسماء) : آنک شجاع و محرب بود دست به سلاح برد و با دیو و پری کارزار
محربلغتنامه دهخدامحرب . [ م ُ ح َرْ رِ ] (ع ص ) به خشم آورنده . اغواکننده . محرک . (ناظم الاطباء). برآغالنده . (از منتهی الارب ). || تیزکننده ٔ سنان . (ناظم الاطباء) (از منتهی ا
محربلغتنامه دهخدامحرب . [ م ُ رِ ] (ع ص ) آنکه دلالت میکند کسی را بر تاراج مال دشمن . (ناظم الاطباء). دلالت کننده بر تاراج مال دشمن . (از منتهی الارب ). || آنکه برمی انگیزاند جن
مهربلغتنامه دهخدامهرب . [ م ِ رَ ] (ع اِ) چوبی است کشاورزان راکه بدان زمین را شیارند. (منتهی الارب ) (آنندراج ).
مهربلغتنامه دهخدامهرب . [ م َ رَ ] (ع اِ) گریزگاه . ج ، مَهارِب . (غیاث ).مفرّ. محیص . محید. فرارگاه . مناص . محل فرار. جای گریز : روباه گفت مخلص و مهرب نزدیک و مهیا به چه ضرورت
محربةلغتنامه دهخدامحربة. [ م ِ رَ ب َ ] (ع ص ) مؤنث محرب . قوم محربة؛ قومی بسیار جنگ آور و دلیر. (از منتهی الارب ).
محربیةلغتنامه دهخدامحربیة. [ م ُ ح َ ی َ ] (ع ص ) ارض محربیة؛ زمینی حرباناک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || زمین ناهموار و درشت . (ناظم الاطباء).
محربةلغتنامه دهخدامحربة. [ م ِ رَ ب َ ] (ع ص ) مؤنث محرب . قوم محربة؛ قومی بسیار جنگ آور و دلیر. (از منتهی الارب ).
محربیةلغتنامه دهخدامحربیة. [ م ُ ح َ ی َ ] (ع ص ) ارض محربیة؛ زمینی حرباناک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || زمین ناهموار و درشت . (ناظم الاطباء).
محرابلغتنامه دهخدامحراب . [ م ِ ] (ع ص ) محرب . (منتهی الارب ). مردی محراب ؛ مردی بسیار جنگ آور و دلیر. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
حرباناکلغتنامه دهخداحرباناک . [ ح ِ ] (ص مرکب ) باحربا. پرحربا: ارض ٌ مُحَرْبیة؛ زمینی حرباناک . (منتهی الارب ) (صراح ).
لوفیلغتنامه دهخدالوفی . [ فا ] (ع اِ) گیاهی است شبیه به گیاه حی العالم یا نوعی از آن . محرب است جهت اسهال کهنه . (منتهی الارب ). و رجوع به لوفا شود.