مجتویلغتنامه دهخدامجتوی .[ م ُ ت َ ] (ع ص ) مکروه دارنده . (آنندراج ). نفرت دارنده و ناپسند دارنده جایی را اگر چه بروی خوش گذرد. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد
مستویاًلغتنامه دهخدامستویاً. [ م ُ ت َ یَن ْ ] (ع ق ) بطور برابری و بطور راستی و مستقیم . (ناظم الاطباء). رجوع به مستوی شود.
مؤتویلغتنامه دهخدامؤتوی . [ م ُءْت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از اتواء (ایتواء). کسی که پناه و جای می دهد دیگری را. (از منتهی الارب ، ماده ٔ اوی ). آن که منزل می دهد کسی را و پذیرایی
مستویاًلغتنامه دهخدامستویاً. [ م ُ ت َ یَن ْ ] (ع ق ) بطور برابری و بطور راستی و مستقیم . (ناظم الاطباء). رجوع به مستوی شود.
مؤتویلغتنامه دهخدامؤتوی . [ م ُءْت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از اتواء (ایتواء). کسی که پناه و جای می دهد دیگری را. (از منتهی الارب ، ماده ٔ اوی ). آن که منزل می دهد کسی را و پذیرایی