مأذنهلغتنامه دهخدامأذنه . [ م َءْ ذَ ن َ ] (ع اِ) جای اذان و منار و عوام مئذنة گویند. (ناظم الاطباء). گلدسته . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به مئذنة و مأذنه گوی شود. ||
مأذنه گویلغتنامه دهخدامأذنه گوی . [ م َءْ ذَ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) مؤذن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : گیرم که خروس پیرزن مردیا مأذنه گوی را عسس بردنوبت زن صبح را چه افتادکز کوس
مأنةلغتنامه دهخدامأنة. [ م َءْ ن َ ] (ع اِ) ناف و گرداگرد آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تهیگاه یا پیه پاره ٔ چسبیده در باطن پوستک . (منتهی الارب ). ت
مؤذنةلغتنامه دهخدامؤذنة. [ م ُءْ ذَ ن َ ] (ع اِ) نام مرغی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). || مناره . صومعه . مئذنه . (یادداشت مؤلف ). و رجوع به مئذنة شود.
مأذنه گویلغتنامه دهخدامأذنه گوی . [ م َءْ ذَ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) مؤذن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : گیرم که خروس پیرزن مردیا مأذنه گوی را عسس بردنوبت زن صبح را چه افتادکز کوس
گنبد و بارگاهلغتنامه دهخداگنبد و بارگاه . [ گُم ْ ب َ دُ رِ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) گنبد و مأذنه ٔ زیارتگاه . رجوع به گنبد شود.