لموسلغتنامه دهخدالموس . [ ل َ ] (ع ص ، اِ) شترماده ای که در فربهی وی شک باشد. ج ، لُمس . (منتهی الارب ). آن اشتر که کوهانش بمجند تا فربه است یا نه . (مهذب الاسماء). || پسرخوانده
لموصلغتنامه دهخدالموص . [ ل َ ] (ع ص ) نیک دروغگوی . || بسیار فریبنده ٔ مکار. || به چشم اشارت کننده . (منتهی الارب ).
لموسةلغتنامه دهخدالموسة. [ ل َ س َ ] (ع اِ) راه ، بدان جهت که گم شده به دست بساید آن را تا نشان سفر دریابد پس بشناسد. (منتهی الارب ).
لموسةلغتنامه دهخدالموسة. [ ل َ س َ ] (ع اِ) راه ، بدان جهت که گم شده به دست بساید آن را تا نشان سفر دریابد پس بشناسد. (منتهی الارب ).
موسعلغتنامه دهخداموسع. [ س ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از ایساع به معنی بادسترس و توانگر. ج ، موسعون : «و السماءبنیناها بأید و اًنا لموسِعون » (قرآن 47/51)؛ ای اغنیاء قادرون . (منتهی
لیلیلغتنامه دهخدالیلی . [ ل َ لا ] (اِخ ) الغفاریة. قال ابوعمر کانت تخرج مع النبی (ص ) فی مغازیه تداوی الجرحی و تقوم علی المرضی حدیثها ان النبی (ص ) قال لعائشة هذا علی اول الناس
حادرلغتنامه دهخداحادر. [ دِ ] (ع ص ، اِ) نعت فاعلی از حَدْر و حَدارة، مرد گرداندام . (منتهی الارب ). || شیر. اسد. || غلام ممتلی الشباب . (تاج العروس ). غلام ممتلی البدن شدید الب