لعن و طعنلغتنامه دهخدالعن و طعن . [ ل َ ن ُ طَ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) از اتباع . رجوع به لعن و نیز طعن شود.
آلاه بِلاهگویش گنابادی در گویش گنابادی بیان آن برای لعن و نفرین و طلسم بکار میرود ، بدگویی ، ناسزاگویی به کسی یا چیزی
ابیت اللعنلغتنامه دهخداابیت اللعن . [ اَ ب َ تَل ْ ل َ ] (ع جمله ٔ فعلیه ٔ دعایی )کلامی است که عرب در جاهلیت در تحیت ملوک گفتندی و معنی : سر باززنی از امری که موجب لعن و نفرین گردد.