قشوملغتنامه دهخداقشوم . [ ق ُ ] (ع اِ) ج ِ قِشْم ، به معنی آب راهه ٔ تنگ . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به قِشْم (ع اِ) شود.
غشوملغتنامه دهخداغشوم . [ غ َ ] (ع ص ) ستمکار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (مهذب الاسماء). منه : الحرب غشوم . و فی الحدیث : سلطان غشوم خیر من فتنة تدوم . (منتهی الارب ). ظالم . ست
قشملغتنامه دهخداقشم . [ ق ِ ] (ع اِ) سرشت که مردم بر آن آفریده . (منتهی الارب ). طبیعت . (اقرب الموارد). || آب راهه ٔ تنگ در رودبار یا در زمین ، یا آب راهه ٔمطلق . ج ، قُشوم .
قشمفرهنگ انتشارات معین(قَ) [ ع . ] (مص م .) 1 - خوردن ، بسیار خوردن . 2 - شکستن برگ خرما و نی و جز آن . 3 - گوشت پخته و سرخ شده . ج . قشوم .