قزاعلغتنامه دهخداقزاع . [ ق ِ ] (ع اِ) لته پاره . (منتهی الارب ) (آنندراج ): ما علیه قزاع ؛ ای قطعة خرقه . || پاره ابر. (اقرب الموارد).
قضاءلغتنامه دهخداقضاء. [ ق َ ] (ع اِ) فرمان . حکم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): قضاء اﷲ ترد له الاقضیة. (اقرب الموارد). ج ، اَقْضیة. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). || (اِمص )
قذاءلغتنامه دهخداقذاء. [ ق ِ ] (ع مص ) مقاذاة. پاداش دادن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). گویند: قاذتیه مقاذاتاً وقذاء؛ پاداش دادم آن را. (منتهی الارب ) (آنندراج ).
قضاءلغتنامه دهخداقضاء. [ ق َض ْ ضا ] (ع ص ) فعال است برای مبالغه .(منتهی الارب ) (اقرب الموارد). || زره استوار. || زره میخ دوز و زره درشت . (منتهی الارب ). الدرع المسمورة الخشنة
قضاعلغتنامه دهخداقضاع . [ ق ُ ] (ع اِ) گَرد باریک . (منتهی الارب ). غبار دقیق . || خاک تاریک بن دیوار. || دردی و بریدگی است در شکم مردم . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به
قشاعلغتنامه دهخداقشاع . [ ق ِ ] (ع اِ) ج ِ قشع، به معنی پاره ای از چرم خشک . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || ج ِ قَشْعة. رجوع به قشع و قَشْعة شود. || لته ٔ پاره
لتهلغتنامه دهخدالته . [ ل َت َ / ت ِ / ل َت ْ ت َ / ت ِ ] (اِ) کهنه . خرقه . پینه . قطعه ای از جامه ٔ کهن یا نو. ژنده . پاره ٔ جامه . (برهان ). فرام . فرامه . رُکو. رکوه . روکا
غیملغتنامه دهخداغیم . [ غ َ ] (ع مص ) تشنه گردیدن و تفسیدن درون کسی . تشنگی و گرمی درون . (منتهی الارب ) (آنندراج ). تشنه شدن شتر و گرم شدن اندرون او،صفت مذکر آن غَیمان و مؤنث