فکعلغتنامه دهخدافکع. [ ف َ ] (ع مص ) بامداد کردن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). || خاموش گردیدن . (منتهی الارب ). || سر فرودافکندن از اندوه یا از خشم . (منتهی الارب ) (از
فکاهی نویسلغتنامه دهخدافکاهی نویس . [ ف ُ ن ِ ] (نف مرکب ) نویسنده ای که آثارش مطالب دلپذیر، خنده آور و کنایه دار در بر داشته باشد.
فکاهتلغتنامه دهخدافکاهت . [ ف َ هََ ] (ع مص ) فکاهة. شوخ بودن . خوش طبع بودن . (فرهنگ فارسی معین ). || (اِمص ) مزاح و مطایبه یعنی خوش طبعی . (غیاث از منتخب ). رجوع به فکاهة شود.
فکاهی نویسیلغتنامه دهخدافکاهی نویسی . [ ف ُ ن ِ ] (حامص مرکب ) کار فکاهی نویس . نوشتن مطالب خنده آور. رجوع به فکاهی ، فکاهی نویس و فکاهة شود.