فژهلغتنامه دهخدافژه . [ ف َ ژَ / ژِ ] (ص ) شخصی که خود را پیوسته پلید و چرکن دارد و به پلیدیها آغشته کند. (برهان ) : این فژه پیر ز بهر تو مرا خوار گرفت برهاناد از او ایزد جبار
فژهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهفژاگن: ◻︎ واین فژهپیر ز بهر تو مرا خوار گرفت / برهاناد از او ایزد جبار مرا (رودکی: ۴۹۲).
فجحلغتنامه دهخدافجح . [ ف َ ج َ ] (ع مص ) گشودن دو پای هنگام راه رفتن ، و این زشت تر از فحج است . (اقرب الموارد). رجوع به فَج ّ و فحج شود.
فژهیدنلغتنامه دهخدافژهیدن . [ ف َ ژُ دَ ] (مص )پژوهیدن . کاوش و جستجو کردن : تنقیب ؛ بسی در راهها گردیدن و نیک فژهیدن از چیزی . (تاج المصادر بیهقی ).
فژهیدنلغتنامه دهخدافژهیدن . [ ف َ ژُ دَ ] (مص )پژوهیدن . کاوش و جستجو کردن : تنقیب ؛ بسی در راهها گردیدن و نیک فژهیدن از چیزی . (تاج المصادر بیهقی ).
وزک ناکلغتنامه دهخداوزک ناک . [ وَ زَ ] (ص مرکب )فژه ناک . چسبناک . نوچ . (یادداشت مؤلف ) : همچون پشنگ کژ و وزک ناک و شوخناک گویی که گرز توری در قبضه ٔ پشنگ .سوزنی .
خوار گرفتنلغتنامه دهخداخوار گرفتن . [ خوا / خا گ ِ رِ ت َ] (مص مرکب ) ناچیز گرفتن . حقیر شمردن . ناچیز انگاشتن . بچیزی نیاوردن . (یادداشت بخط مؤلف ) : کآن فژه پیر زبهر تو مرا خوار گر
فژلغتنامه دهخدافژ. [ ف َ ] (اِ) چرک وریم و سخ . (از برهان ). پژ. فژه . رجوع به فژاک ، فژاکن و فژاگین شود. || غم و رنج : بدانست کآن گفتن اوست کژدلش ز آتش غم برآورد فژ. فردوسی .