فضةلغتنامه دهخدافضة. [ ف َض ْ ض َ ] (ع اِ) زمین سنگلاخ سوخته ٔ بلند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
فضةلغتنامه دهخدافضة. [ ف ِض ْ ض َ ] (اِخ ) در افسانه ها، نام خادمه ٔ حضرت فاطمه (س ) دختر پیامبر اسلام (ص ) است .- امثال :امروز کار خانه با فضه است ؛ در مورد کسی گویند که گاه
فضةلغتنامه دهخدافضة. [ ف ِض ْ ض َ ] (ع اِ) سیم . ج ، فضض . (منتهی الارب ). عنصر معروف سپیدی است که نزدیکترین فلزات به طلاست و از آن انواع سکه و زیورها و ظروف سازند. (از اقرب ال
فضهفرهنگ نامها(تلفظ: fezze) (عربی) (در قدیم) به معنای نقره و سیم ؛ (در اعلام) نام خادم حضرت فاطمه (س) .
خبث الفضةلغتنامه دهخداخبث الفضة. [ خ َ ب َ ثُل ْ ف ِض ْ ض َ ] (ع اِ مرکب ) چیزی باشد مانند کف که بر روی سیم گداخته ایستد : مالیدن سیماب کشته و خبث الفضه . (از ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). ث
جبل الفضةلغتنامه دهخداجبل الفضة. [ ج َ ب َ لُل ْ ف ِض ْ ض َ ](اِخ ) نام موضعی است . یاقوت گوید: گمان میبرم که این کوه همان کوه بَنْجَهیر است و ابواسحاق ابراهیم بن الشاد الجبلی منسوب