فسانلغتنامه دهخدافسان . [ ف َ ] (اِ) اسم فارسی حجرالمسن است . (فهرست مخزن الادویه ). سنگی باشد که کارد و شمشیر بدان تیزکنند. (برهان ). آن را افسان گویند و فسان مخفف آن است . (ان
فسانه سگالیدنلغتنامه دهخدافسانه سگالیدن . [ ف َ / ف ِ ن َ / ن ِ س ِ دَ ] (مص مرکب ) فسانه بافتن . فسانه گفتن : آنجا که فسانه ای سگالی از ترس خدا مباش خالی .نظامی .
فسانیدنلغتنامه دهخدافسانیدن . [ ف َ دَ ] (مص ) مالیدن و راست کردن . (برهان ). در این معنی مرکب از فسان به معنی حجرالمسن وپسوند مصدری است . (از حاشیه ٔ برهان چ معین ). || رام ساختن
فسانه سگالیدنلغتنامه دهخدافسانه سگالیدن . [ ف َ / ف ِ ن َ / ن ِ س ِ دَ ] (مص مرکب ) فسانه بافتن . فسانه گفتن : آنجا که فسانه ای سگالی از ترس خدا مباش خالی .نظامی .
فسانه خواندنلغتنامه دهخدافسانه خواندن . [ ف َ / ف ِ ن َ / ن ِ خوا / خا دَ ] (مص مرکب ) افسانه گفتن . حکایات و سخنان دور از حقیقت گفتن : برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظکه این فسانه و افس
فسانه شدنلغتنامه دهخدافسانه شدن . [ ف َ / ف ِ ن َ / ن ِ ش ُ دَ ] (مص مرکب ) معروف شدن . شهرت یافتن به صفتی : که نراژدها شد بچنگش زبون شده ست او فسانه به روم اندرون . فردوسی .الحق چه