فرغندلغتنامه دهخدافرغند. [ ف َ غ َ ] (اِ) گیاهی است که بر درخت پیچد و به عربی عشقه گویند. (برهان ). گیاهی است که خودروی باشد و چون کدو برجهد و به تازی لبلاب خوانند. (یادداشت به خ
فرغندفرهنگ فارسی عمید / قربان‌زاده۱. پلید.۲. گندیده؛ بدبو.۳. (اسم) (زیست‌شناسی) = عشقه: ◻︎ ایا سروبن در تک‌وپوی آنم / که فرغند‌آسا بپیچم به تو بر (رودکی: ۵۰۰).
فرغندهلغتنامه دهخدافرغنده . [ ف َ غ َ دَ / دِ ] (اِ) به معنی فرغند است که گیاه عشقه و چیزی بدبوی و ناخوش و گنده باشد. (برهان ). رجوع به فرغند شود.
فرزندگویش اصفهانی تکیه ای: vâč(č)a طاری: vač(č)a طامه ای: vač(č)a طرقی: vač(č)a کشه ای: vač(č)a نطنزی: vač(č)a
فرزند آخرگویش اصفهانی تکیه ای: tehteqâri طاری: tahteqâri طامه ای: ta:teqâri طرقی: tehtöqâri کشه ای: tahteqâri نطنزی: vačaɂâxeri
فرزند ارشدگویش اصفهانی تکیه ای: vačagord طاری: naxüri طامه ای: naxure / vačagord طرقی: naxüri/ awlâd-e gord کشه ای: naxüri نطنزی: vačagord
فرغندهلغتنامه دهخدافرغنده . [ ف َ غ َ دَ / دِ ] (اِ) به معنی فرغند است که گیاه عشقه و چیزی بدبوی و ناخوش و گنده باشد. (برهان ). رجوع به فرغند شود.
پیچهلغتنامه دهخداپیچه . [ چ َ / چ ِ ] (اِ) لبلاب . (دهار). پیچک . (جهانگیری ). گیاهی که بر درخت پیچد و عربان لبلاب و عشقه گویندش . فرغند. غساک ، گیاهی که بیخ ندارد و بدرختی که د
ازغچلغتنامه دهخداازغچ . [ اَ غ ِ ] (اِ) اَزْغِج . گیاهی است که بر درخت پیچد و آنرا بعربی عشقه خوانند.(برهان ). پیچک . ازغنج . (رشیدی ). فرغند : نهال قد من از عشق زرد شد آری درخت
گندیدهلغتنامه دهخداگندیده . [ گ َ دی دَ / دِ ] (ن مف ) گنده . بدبو. متعفن . مسنون . فَرْغَند. بوناک . بویناک : دیگر روز روی او آماس کرد و آب گندیده از گوش و بینی او جاری شد. (قصص