فرسنلغتنامه دهخدافرسن . [ ف ِ س ِ ] (ع اِ) سپل شتر. (منتهی الارب ). طرف خف البعیر. (اقرب الموارد). || سم گوسفند. (منتهی الارب ). و نیز برای سم گوسفند استعاره شود و گویند: فرسن ش
فرسنافلغتنامه دهخدافرسناف . [ ف ِ رِ ](اِ مرکب ) شب نوروز را گویند. (برهان ) : فرسناف بخت تو نوروز بادشبان سیه بر تو چون روز باد. فردوسی .رجوع به فرسنافه و فرستاف شود.
فرسنافهلغتنامه دهخدافرسنافه . [ ف ِ رِ ف َ / ف ِ ] (اِ مرکب ) فرسناف که شب نوروز باشد. (برهان ) : شب قدر وصلت زفرخندگی فرح بخش تر از فرسنافه است . (منسوب به رودکی ).شب محنت به آخر
فرسنداجلغتنامه دهخدافرسنداج . [ ف َ س َ ] (اِ) مطلق امت را گویند یعنی امت هر پیغمبر. (برهان ). برساخته ٔ دساتیر است . (از حاشیه ٔ برهان چ معین ). رجوع به فرهنگ دساتیر ص 257 شود.
فرسنگلغتنامه دهخدافرسنگ . [ ف َ س َ ] (اِ) پهلوی فرسنگ (مقیاس طول )، پارسی باستان ظاهراً فرسنگا و صورت یونانی شده ٔ آن پراساغس و معرب آن فرسخ است . (از حاشیه ٔ برهان چ معین ). قد
فرسنافلغتنامه دهخدافرسناف . [ ف ِ رِ ](اِ مرکب ) شب نوروز را گویند. (برهان ) : فرسناف بخت تو نوروز بادشبان سیه بر تو چون روز باد. فردوسی .رجوع به فرسنافه و فرستاف شود.
فرسنافهلغتنامه دهخدافرسنافه . [ ف ِ رِ ف َ / ف ِ ] (اِ مرکب ) فرسناف که شب نوروز باشد. (برهان ) : شب قدر وصلت زفرخندگی فرح بخش تر از فرسنافه است . (منسوب به رودکی ).شب محنت به آخر