فحشلغتنامه دهخدافحش . [ ف ُ ] (ع مص ) از حد درگذشتن در بدی . || درگذشتن از حد در جواب و ستم کردن در آن . (منتهی الارب ). دشنام . سقط. ناسزا. با دادن یا شنیدن صرف شود. (یادداشت
فحشگویش خلخالاَسکِستانی: dəšmân دِروی: dəšmân شالی: dəšmân کَجَلی: došmân کَرنَقی: dəšmân کَرینی: dəšmân کُلوری: dəšmân گیلَوانی: faš/dəšmân لِردی: dəšmân
فحشگویش کرمانشاهکلهری: xerâw/ nâxâs گورانی: dešmɪn سنجابی: xerâw/ nâxâs کولیایی: nâxâs زنگنهای: xerâw/ nâxâs جلالوندی: xerâw/ nâxâs زولهای: nâxâs/ dožmɪn کاکاوندی: nâxâs/ dož
فحش کاریلغتنامه دهخدافحش کاری . [ ف ُ ] (حامص مرکب ) به یکدیگر دشنام گفتن ، و بیشتر بصورت «فحش و فحش کاری » به کار رود.
فحش دادنفرهنگ فارسی طیفیمقوله: احساسات بین فردی ، فحاشی کردن، دشنامگفتن، ناسزا گفتن، بیادبی کردن، چیزی بار کسی کردن، اسائۀ ادب کردن