غریبانهلغتنامه دهخداغریبانه . [ غ َ ن َ / ن ِ] (ص نسبی ) درخور غریب . منسوب به غریب : نماز شام غریبان چو گریه آغازم به مویه های غریبانه قصه پردازم . حافظ.|| هر چیزسزاوار به گدائی و
غریبانهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. درخور غریب: ◻︎ نماز شام غریبان چو گریه آغازم / به مویههای غریبانه قصه پردازم (حافظ: ۶۶۶).۲. (قید) به روش غریبان؛ مانند غریبان.
غایبانهلغتنامه دهخداغایبانه . [ ی ِ ن َ / ن ِ ] (ص نسبی ، ق مرکب ) غائبانه . در حال غیاب . در زمان غیاب .- ارادت غایبانه ؛ ارادت به کسی قبل از آشنایی : خدمت شما نرسیده ام اما غایب
غربانهلغتنامه دهخداغربانه . [غ َ ن َ ] (اِخ ) قریه ای است در چهارفرسنگی میانه ٔ شمال و مغرب اسیر. (فارسنامه ٔ ناصری گفتار دوم ص 175).
کاسه ٔ غریبانلغتنامه دهخداکاسه ٔ غریبان . [ س َ / س ِی ِ غ َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کاسه ٔ گدایان که درگوشه ٔ آن حلقه ای است که به کمر آویزند : هم دیده ای که از جان درگاه سیف دین راچ
کوچه ٔ غریبانلغتنامه دهخداکوچه ٔ غریبان . [ چ َ / چ ِ ی ِ غ َ ] (اِخ ) نام محله ای به تهران . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
رکن الدینلغتنامه دهخدارکن الدین . [ رُ نُدْ دی ] (اِخ ) رازی . از گویندگان ایران بود. بیت زیر از اوست :روشن نگشت سوز دل ما به هیچ کس در گوشه ٔ فراق غریبانه سوختیم .(از قاموس الاعلام
مویهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهگریه؛ زاری؛ نوحه: ( نماز شام غریبان چو گریه آغازم / به مویههای غریبانه قصهپردازم (حافظ: ۶۶۶). مویهٴ زال: (موسیقی) [قدیمی] از الحان قدیم ایرانی. مویه کردن: (مص
مجرملغتنامه دهخدامجرم . [ م ُ رِ ] (اِخ ) مرتضی قلی بیگ بن سلطان حسن شاملو، از رؤسای عشایر ترک بود و در شعر و موسیقی و خطاطی دست داشت . وی به هندوستان مسافرت کرد و به 1020 هَ .
شام غریبانلغتنامه دهخداشام غریبان . [ م ِ غ َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) شب ِ مردم غریب و از یار و دیار دورافتاده . شام مسافران که وحشتناک می باشدبخصوص در مفلسی . (بهار عجم ) (آنندراج
قصهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. ماجرایی واقعی یا خیالی؛ حکایت؛ داستان.۲. خبر؛ حدیث.۳. عریضه.۴. بیان احوال. قصه پرداختن: (مصدر لازم) = قصه گفتن: ◻︎ نماز شام غریبان چو گریه آغازم / به مویهه