عیارهلغتنامه دهخداعیاره . [ ع َی ْ یا رَ / رِ ] (از ع ، ص ) مؤنث عیار. زن فریبنده و حیله باز. (ناظم الاطباء). رجوع به عیار شود : آتش عیاره ای آب عیارم ببردسیم بناگوش او سکه ٔ کا
ایارهلغتنامه دهخداایاره . [ اَ رَ ] (اِ)معجون معروف ، ایارج معرب آن است . (رشیدی ). ملینی است که ایارج معرب آن است . (انجمن آرا) (آنندراج ). مرکبی است از ادویه ٔ ملینه که اطباء ب
عیارةلغتنامه دهخداعیارة. [ رَ ] (ع اِمص ) آشکارگی و شهرت . (منتهی الارب )(ناظم الاطباء). || اسم است از «عارَت القصیدة» هرگاه قصیده بین مردم سائر و متداول گردد. (ازاقرب الموارد).
عیانةلغتنامه دهخداعیانة. [ ن َ ] (ع مص ) خبر آوردن برای قوم . || جاسوس و عین شدن بر قوم . (از اقرب الموارد). دیدبانی کردن . (دهار): بعثنا عیانةً؛ جاسوس فرستادیم تا خبر آرد. (از م
عماره ٔ مذحجیلغتنامه دهخداعماره ٔ مذحجی . [ ع ُ رَ ی ِ م َ ح ِ ] (اِخ ) ابن علی بن احمد حکمی مذحجی یمنی شافعی ، مکنی به ابومحمد و ملقب به نجم الدین . فقیه و مورخ و شاعر یمن در قرن ششم هج
عماره ٔ مروزیلغتنامه دهخداعماره ٔ مروزی . [ ع ُ رَ ی ِ م َرْ وَ ] (اِخ ) ابن محمد (یا احمد یا محمود) مروزی ، مکنی به ابومنصور. از شعرای اواخر عهد سامانی و اوایل دوره ٔ غزنوی . رجوع به اب
عماره ٔ مصریلغتنامه دهخداعماره ٔ مصری . [ ع ُ رَ ی ِ م ِ ] (اِخ ) ابن حسن علی بن زیدان بن احمد حکمی یمانی مصری ، مکنی به ابومحمدو ملقب به نجم الدین . شاعر و مورخ قرن ششم هجری در یمن . ر
عیارةلغتنامه دهخداعیارة. [ رَ ] (ع اِمص ) آشکارگی و شهرت . (منتهی الارب )(ناظم الاطباء). || اسم است از «عارَت القصیدة» هرگاه قصیده بین مردم سائر و متداول گردد. (ازاقرب الموارد).
سکه ٔ کار کسی را بردنلغتنامه دهخداسکه ٔ کار کسی را بردن . [ س ِک ْ ک َ / ک ِ ی ِ رِ ک َ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از ارزش و اعتبار کسی را انداختن : آتش عیاره ای آب عیارم ببردسیم بناگوش او سکه ٔ
فاخته طوقلغتنامه دهخدافاخته طوق . [ ت َ / ت ِ طَ / طُو ] (ص مرکب ) آنچه او را طوقی چون فاخته بر گردن باشد : فاخته طوقی شترلفجی غضنفرگردنی خرسری غژغاومویی اعوری عیاره ای .سوزنی .
خرسرلغتنامه دهخداخرسر. [ خ َ س َ ] (ص مرکب ) آنکه سری چون سر خر دارد. (یادداشت بخط مؤلف ) : خرسر و خرس روی و سگ سیرت خر گرفته بکول خیک شراب . سوزنی .فاخته طوقی شترلفجی غضنفرگرد