عرطلغتنامه دهخداعرط. [ ع َ ] (ع مص ) خوردن ناقه درخت را چندانکه ریخته شود دندان او.(از منتهی الارب ). عرطت الناقة الشجر؛ آن ماده شتر درخت را خورد تا آنکه دندان او از بین رفت .
ارتلغتنامه دهخداارت . [ اَ ] (حرف ربط + ضمیر) مخفف اگر تو. اگر ترا : گرد گرداب مگرد ارت نیاموخت شناکه شوی غرقه چو ناگاهی ناغوش خوری .لبیبی (از فرهنگ اسدی نخجوانی ).
ارتلغتنامه دهخداارت . [اَ رَت ت ] (ع ص ) گنگلاج . شکسته زبان . گرفته سخن . (مهذب الاسماء). آنک زبان وی درآویزد در سخن . (تاج المصادر بیهقی ). آنکه زبانش درآویزد در سخن گفتن . (
ارطلغتنامه دهخداارط. [ اَ ] (ع مص ) بیرون آوردن زمین درخت ارطی را. (آنندراج ) (شمس اللغات ) (کنزاللغات ). || دباغت دادن پوست . (آنندراج ) دباغت کردن پوست . (شمس اللغات ). دباغت
عرطللغتنامه دهخداعرطل . [ ع َ طَ ] (ع ص ) دفزک . ضخم . (اقرب الموارد). || نیک دراز. (منتهی الارب ). آنکه در طول فاحش و افزون باشد. (از اقرب الموارد). عَرطَلیل . و رجوع به عرطلیل
عرطلیللغتنامه دهخداعرطلیل . [ ع َ طَ ] (ع ص ) دفزک . (منتهی الارب ). || نیک دراز. (منتهی الارب ). عَرطل . و رجوع به عرطل شود.
عرطبةلغتنامه دهخداعرطبة. [ ع َ طَ ب َ / ع ُ طُ ب َ ] (ع اِ) رود یا طنبور یا طبل یا طبل حبشی . (منتهی الارب ) عود، که از ملاهی است . و گویند طنبور. و گویند طبل . و گویند طبل حبشه
عرطزةلغتنامه دهخداعرطزة. [ ع َ طَ زَ ] (ع مص ) یک سو گردیدن و کناره گزیدن از قوم . و آن لغتی است در «عرطس ». (از منتهی الارب ). دور شدن از قوم . (از اقرب الموارد). رجوع به عرطسة
عرطسةلغتنامه دهخداعرطسة. [ ع َ طَ س َ ] (ع مص ) یک سو شدن و کناره گزیدن از قوم . (منتهی الارب ). دور شدن از قوم . (از اقرب الموارد). عَطرزة. و رجوع به عطرزة شود. || ذلیل و نرم گر
عرطللغتنامه دهخداعرطل . [ ع َ طَ ] (ع ص ) دفزک . ضخم . (اقرب الموارد). || نیک دراز. (منتهی الارب ). آنکه در طول فاحش و افزون باشد. (از اقرب الموارد). عَرطَلیل . و رجوع به عرطلیل
عرطلیللغتنامه دهخداعرطلیل . [ ع َ طَ ] (ع ص ) دفزک . (منتهی الارب ). || نیک دراز. (منتهی الارب ). عَرطل . و رجوع به عرطل شود.
عرطبةلغتنامه دهخداعرطبة. [ ع َ طَ ب َ / ع ُ طُ ب َ ] (ع اِ) رود یا طنبور یا طبل یا طبل حبشی . (منتهی الارب ) عود، که از ملاهی است . و گویند طنبور. و گویند طبل . و گویند طبل حبشه
عرطزةلغتنامه دهخداعرطزة. [ ع َ طَ زَ ] (ع مص ) یک سو گردیدن و کناره گزیدن از قوم . و آن لغتی است در «عرطس ». (از منتهی الارب ). دور شدن از قوم . (از اقرب الموارد). رجوع به عرطسة
عرطسةلغتنامه دهخداعرطسة. [ ع َ طَ س َ ] (ع مص ) یک سو شدن و کناره گزیدن از قوم . (منتهی الارب ). دور شدن از قوم . (از اقرب الموارد). عَطرزة. و رجوع به عطرزة شود. || ذلیل و نرم گر