طغرائیلغتنامه دهخداطغرائی . [ طُ ] (اِخ ) عزیزالدین ، افضل الممالک ابوالفتوح علی بن فضل اﷲ الطغرائی . در تتمه ٔ صوان الحکمة، این عنوان را در ضمن ترجمه ٔ نجیب الدین ابوبکر طبیب نیش
طغرائیلغتنامه دهخداطغرائی . [ طُ ] (اِخ ) قوام الملک . طغرائی . ممدوح الاجل بدرالدین شرف الشعراء القوامی الرازی . (لباب الالباب ج 2 ص 236).
طغرائیلغتنامه دهخداطغرائی . [ طُ ] (اِخ ) یاقوت آرد: حسین بن علی بن محمدبن عبدالصمد الاستاد، مؤیدالدین ، ابواسماعیل الاصبهانی ، المعروف بالطغرائی . کلمه ٔ طغرائی منسوب به کسی است
حسین طغرائیلغتنامه دهخداحسین طغرائی . [ ح ُ س َ ن ِ طُ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن عبدالصمد اصفهانی لیثی صاحب «لامیةالعجم ». متولد 453 هَ . ق . / 1061 م . مقتول 513 هَ . ق . 1119/م . به
کاتب طغرائیلغتنامه دهخداکاتب طغرائی . [ ت ِ ب ِ طُ ] (اِخ ) حسین بن علی بن محمدبن عبدالصمد اصفهانی ملقب به فخرالکتاب رجوع به طغرائی حسین در همین لغت نامه و ریحانة الادب ج 3 ص 333 شود.
طغرای تبریزیلغتنامه دهخداطغرای تبریزی . [ طُ ی ِ ت َ ] (اِخ ) وی را ملاطغرا نیز میخوانده اند. صاحب تذکره ٔ نصرآبادی آرد: شخصی میگفت که مشهدی است . در هند میباشد. در نظم و نثر کمال قدرت
حسین طغرائیلغتنامه دهخداحسین طغرائی . [ ح ُ س َ ن ِ طُ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن عبدالصمد اصفهانی لیثی صاحب «لامیةالعجم ». متولد 453 هَ . ق . / 1061 م . مقتول 513 هَ . ق . 1119/م . به
کاتب طغرائیلغتنامه دهخداکاتب طغرائی . [ ت ِ ب ِ طُ ] (اِخ ) حسین بن علی بن محمدبن عبدالصمد اصفهانی ملقب به فخرالکتاب رجوع به طغرائی حسین در همین لغت نامه و ریحانة الادب ج 3 ص 333 شود.
ابواسماعیللغتنامه دهخداابواسماعیل . [ اَ اِ ] (اِخ ) کنیت طغرائی عمید فخرالکتّاب حسین بن علی بن محمداصفهانی . رجوع به طغرائی عمید فخرالکتّاب ... شود.
طغرانویسلغتنامه دهخداطغرانویس . [ طُ ن ِ ] (نف مرکب ) طغراکش . طغرائی : مطبوع تر ز نقش تو صورت نبست بازطغرانویس ابروی همچون هلال تو.حافظ.
ابن یمینلغتنامه دهخداابن یمین . [ اِ ن ُ ی َ ] (اِخ ) فخرالدین محمودبن یمین الدین محمد طغرائی . شاعر فارسی شیعی . مولد او به فریومد خراسان و وفات او به سال 763 یا 765 یا 769 هَ . ق