طاهیلغتنامه دهخداطاهی . (اِخ ) اسم سوره ای از قرآن . «طه » یا «طاها[ » سوره ٔ بیستم از قرآن ] : تا خانه ای از فلک بود جوزاتا سوره ای از نُبی بود طاهی . جمال الدین عبدالرزاق .رجو
طاهیلغتنامه دهخداطاهی . (ع ص ) گوشت پز. بریان ساز. || نان پز. || پزنده ٔ هر نوع خوراکی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). طباخ . آشپز. دیگ پز. ج ، طهاة. (مهذب الاسماء).
طاحیلغتنامه دهخداطاحی . [ حی ی ] (ص نسبی ) اسم منسوب به بنی طاحیه که از محله های بصره است . (سمعانی ). || منسوب به طاحیةبن سودبن حجر که بطنی است از اَزد. (منتهی الارب ). رجوع به
طاحیلغتنامه دهخداطاحی . (ع ص ) گروه بزرگ . || گسترده . || بالا برآمده . || آنچه پر کند هر چیز را. || درازکشیده . یقال : ضربه ُ ضربة طحا منها؛ ای امتدّ. (منتهی الارب ) (آنندراج )
تاحیلغتنامه دهخداتاحی . (ع ص ) باغبان . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مؤلف نشوءُاللغة آرد: و عوام مصر یعرفون «الجنائنی »، و العراقیون یعرفون «البغوان » او «البغوانجی » او «الباغبا
طهاتلغتنامه دهخداطهات . [ طُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ طاهی ، بمعنی گوشت پز. بریان ساز. نان پز. پزنده ٔ هر نوع خوردنی . (آنندراج ).
پزندهلغتنامه دهخداپزنده . [ پ َ زَ دَ / دِ ] (نف ) طباخ . طأهی . خوالیگر. دیگ پز. آشپز. باورچی . خوراک پز. || آنچه بر زخم و جراحت نهند. پختن مادّه را مرهم . ملهم . (برهان ).
گوشت پزلغتنامه دهخداگوشت پز. [ پ َ ] (نف مرکب ) پزنده ٔ گوشت . آنکه طبخ گوشت کند. طاهی . (منتهی الارب ).
بریان سازلغتنامه دهخدابریان ساز. [ ب ِرْ ] (نف مرکب ) بریان سازنده . بریانی پز. کباب پز. طاهی . (از منتهی الارب ).