زاهیةلغتنامه دهخدازاهیة. [ هی ی َ ] (ع ص ) مؤنث زاهی . || شتر که گیاه حمض را چرا نکند. (اقرب الموارد). شترانی که شوره گیاه را چرا نکنند. (منتهی الارب ).
ضاحیةلغتنامه دهخداضاحیة. [ ی َ ] (ع ص ، اِ) تأنیث ضاحی . کرانه ٔ چیز: ضاحیة کل شی ٔ؛ کرانه ٔ ظاهر هر چیزی . (منتهی الارب ). ج ، ضواحی . || آشکار. یقال : فَعلَه ضاحیة؛ ای علانیة.
ضاحکةلغتنامه دهخداضاحکة. [ ح ِ ک َ ] (ع ص ، اِ) تأنیث ضاحک . || دندانی که در وقت خنده پیدا گردد. (منتهی الارب ). دندانهائی که از خنده بنماید. یکی از چهار دندان که پس از نیشتر با
ضانئةلغتنامه دهخداضانئة. [ ن ِ ءَ ] (ع ص ) ضانی ٔ. زن بسیارفرزند. (منتهی الارب ). زن که بسیار زاید. (مهذب الاسماء).
ضاحکةلغتنامه دهخداضاحکة. [ ح ِ ک َ ] (ع ص ، اِ) تأنیث ضاحک . || دندانی که در وقت خنده پیدا گردد. (منتهی الارب ). دندانهائی که از خنده بنماید. یکی از چهار دندان که پس از نیشتر با