صهیللغتنامه دهخداصهیل . [ ص َ ] (ع اِ) بانگ اسپ . (منتهی الارب ). آواز اسب . (مهذب الاسماء) (غیاث اللغات ). شیهه . شنه . صهال . || (مص ) بانگ کردن اسب . (منتهی الارب ) (تاج المص
سحیللغتنامه دهخداسحیل . [ س َ ] (ع اِ) جامه ٔ از ریسمان یک تاه بافته . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). رشته ٔ یک تو. (مهذب الاسماء). || رسن یک تاب زده . (منتهی الار
سهیللغتنامه دهخداسهیل . [ س ُ هََ ] (اِخ ) ابن عمروبن عبدشمس از بنی عامر ازلوی . خطیب قریش و یکی از بزرگان دوره ٔ جاهلیت بود. در جنگ بدر اسیر شد و اسلام آورد. نخست بمکه سپس بمدی
سهیللغتنامه دهخداسهیل . [ س ُ هََ ] (اِخ ) ستاره ای است که در طلوع آن فواکه رسیده شوند و گرما به آخر رسد.(منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ستاره ای است روشن در جانب جنوب ، اهل یمن
شههلغتنامه دهخداشهه . [ ش ِ هََ / هَِ ] (اِ) مخفف شیهه که صدای اسب باشد و بعربی صَهیل خوانند. (برهان ) (آنندراج ). شیهه و صدای اسب . (ناظم الاطباء). رجوع به شیهه شود.
شیههلغتنامه دهخداشیهه . [ ش َ / ش ِ هََ / هَِ ] (اِ) آواز اسب . صَهیل . (انجمن آرا) (فرهنگ اوبهی ) (از برهان ) (از غیاث ) (یادداشت مؤلف ) (از آنندراج ). شنه .شیه . بانگ اسب . ص
صاهللغتنامه دهخداصاهل . [ هَِ ] (ع ص ، اِ) نعت فاعلی از صهیل ، شیهه ٔ اسب . || (اصطلاح منطق ) فصل مقوم است نوع فرس را همچنان که ناطق فصل است مر انسان را و نابح کلب را و ناهق خر