شیمتلغتنامه دهخداشیمت . [م َ ] (از ع ، اِ) شیمة. شیمه . خوی و خلق و خصلت . شنشنه . هجیر. عادت . دأب . (یادداشت مؤلف ) : سخنهای منظوم شاعر شنیدن بود سیرت و شیمت خسروانی . منوچه
یم شیملغتنامه دهخدایم شیم . [ ی َ ی َ ] (ص مرکب ) پادشاهی که بخشش وی مانند دریا بی پایان باشد. (ناظم الاطباء). که شیمتی چون دریا دارد در بخشندگی و پادشاهی .
سیرتلغتنامه دهخداسیرت . [ رَ ] (ع اِ) طریقه . (غیاث ). رفتار. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص 60). عادت و طریقه . (آنندراج ). روش .رفتار : عهدها بست که تا باشد بیدار بودعهدها
صدوعلغتنامه دهخداصدوع . [ ص ُ ] (ع اِ) ج ِ صدع . رجوع به صدع شود. || (مص ) میل کردن بسوی کسی . (منتهی الارب ). چسبیدن سوی کسی . (تاج المصادربیهقی ). || بریدن بیابان را. (منتهی ا
ابوالحسن بهمنیارلغتنامه دهخداابوالحسن بهمنیار. [ اَ بُل ْ ح َ س َ ن ِ ب َ م َن ْ ] (اِخ ) ابن مرزبان دیلمی آذربایجانی . حکیم مشهور و یکی از اجله ٔ شاگردان شیخ الرئیس ابوعلی بن سینا. او در ا
ابوالحسن سیاحلغتنامه دهخداابوالحسن سیاح . [ اَ بُل ْ ح َ س َن ِ س َی ْ یا ] (اِخ ) علی بن ابی بکربن علی رحاله هروی الاصل موصلی المولد. نزیل حلب . گویند او همه ٔ روی زمین بگشت و جمله ٔ خش