شیلملغتنامه دهخداشیلم . [ ش َ / ش ِ ل َ ] (اِ) جلیف . بشت . رغید. تلخه . چنگک . دنقه . چنگلک . زوان . شالم . شولم . زؤان . زیوان . سعیع. شلک . چنگک که با غله مخلوط شود و آنرا ت
شیلملغتنامه دهخداشیلم . [ ش َ ل َ ] (ع اِ) گندم دیوانه که شولم و شالم نیز گویند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || (ص ) مرد بخیل و لئیم و پست نظر. (از ناظم الاطباء).
شیلمفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهدانۀ سرخ و تلخ گیاهی که از جو باریکتر است و ضماد آن برای معالجۀ دمل به کار میرود؛ گندمدیوانه؛ چچم.
شیلمهلغتنامه دهخداشیلمه . [ ش َل َ م َ ] (اِخ ) محمدبن حسن کاتب ملقب به شیلمه . در اول او با علوی بصری بود سپس به بغداد آمد و امان گرفت و باز با بعضی خوارج به سعایت و فتنه پرداخت
شیلمهلغتنامه دهخداشیلمه . [ ش َل َ م َ ] (اِخ ) محمدبن حسن کاتب ملقب به شیلمه . در اول او با علوی بصری بود سپس به بغداد آمد و امان گرفت و باز با بعضی خوارج به سعایت و فتنه پرداخت