شیرین بیانلغتنامه دهخداشیرین بیان . [ ریم ْ ب َ ] (اِ مرکب ) ریشه ٔ دوایی که به تازی اصل السوس گویند. (ناظم الاطباء). سوس . دارهرم . غلوخزیا. غلوقزیا. عودالسوس . قلوقیریزا. غلوقوریزا.
شیرین بیانلغتنامه دهخداشیرین بیان . [ ریم ْ ب َ ] (ص مرکب ) که بیانی شیرین دارد. که خوش و دلنشین تکلم کند. آنکه بیانی شیرین و گیرا دارد. (از یادداشت مؤلف ). || شیرین بیان ؛ (اِ مرکب
شیرین بیانفرهنگ انتشارات معین(بَ) (اِمر.) گیاهی است علفی و پایا از تیرة سبزی آساها. رنگ گل هایش مایل به آبی . ریشه و ساقة آن مصرف دارویی دارد.
شیرینبیانگویش اصفهانی تکیه ای: širinbayân طاری: širinbayân طامه ای: širinbayân طرقی: širinbayân کشه ای: širinbayân نطنزی: širinbayân
شیرینبیانگویش خلخالکَجَلی: širinbayân کَرنَقی: širin bayân کَرینی: širin bayân کُلوری: širin bayân لِردی: širin bayân