شکرپاشلغتنامه دهخداشکرپاش . [ش َ ک َ ] (نف مرکب ) آنکه شکر افشاند. شکرافشان . (فرهنگ فارسی معین ). سخت شیرین . شیرین حرکات : در مجلس عشرت ز ظریفی و لطیفی خورشید شکرپاش و مه مشک فش
شکرپوشلغتنامه دهخداشکرپوش . [ ش َ ک َ ] (ن مف مرکب ) هر چیز پوشیده شده از شکر. (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) : با زهرچشم خنده هم آغوش کرده ای بادام تلخ را چه شکرپوش کرده ای .صائب ت
شکرپالغتنامه دهخداشکرپا. [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (ص مرکب ) به معنی لنگ و آنکه لنگی داشته باشد. (غیاث ). به معنی لنگ است . (آنندراج ) : دویدن خواست پیش از حور رضوان بهر نظاره دل
شکرپارهلغتنامه دهخداشکرپاره . [ش َ ک َ پا رَ / رِ ] (اِ مرکب ) قطعه ای از شکر. (فرهنگ فارسی معین ). || نوعی از حلوا. (ناظم الاطباء). قطاع . قسمی شیرینی . (یادداشت مؤلف ). طرز تهیه
شکرپاسخلغتنامه دهخداشکرپاسخ . [ ش َ ک َ س ُ ] (ص مرکب ) آنکه سخنان نرم و شیرین در پاسخ میگوید. (ناظم الاطباء).
شکرفشانیلغتنامه دهخداشکرفشانی . [ ش َ ک َ ف َ / ف ِ ] (حامص مرکب ) شکرافشانی . شکرپاشی . || کنایه از سخت شیرین زبانی . (از یادداشت مؤلف ). شیرین سخنی : دلم از تو چون نرنجد که به وه
پاشندهلغتنامه دهخداپاشنده . [ ش َ دَ/ دِ ] (نف ) پراکننده . افشاننده : بیک دست شکرپاشنده و بدیگر دست زهر کشنده . (تاریخ بیهقی ).
مشک فشانلغتنامه دهخدامشک فشان . [ م ُ / م ُ ف َ ] (نف مرکب ) آنکه مشک می افشاند و پراکنده می کند. (ناظم الاطباء). فشاننده ٔ مشک و عطرآگین سازنده . خوشبوی . معطر : در مجلس عشرت ز لطی
مدهوشلغتنامه دهخدامدهوش . [ م َ ] (ع ص ) خیره . (زمخشری ). بی آگاهی . متحیر. (فرهنگ اسدی نخجوانی ). دیوانه . سراسیمه . (حفان ). شیدا. (اوبهی ). سرگشته . حیران . مست . بیهوش . (از
شکرپوشلغتنامه دهخداشکرپوش . [ ش َ ک َ ] (ن مف مرکب ) هر چیز پوشیده شده از شکر. (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) : با زهرچشم خنده هم آغوش کرده ای بادام تلخ را چه شکرپوش کرده ای .صائب ت