شوماللغتنامه دهخداشومال . (نف مرکب ) شوی مال . شومالنده . || (اِ مرکب ) ابزاری که بدان پارچه را جلا دهند. (فرهنگ فارسی معین ). || نفع و فایده و سودا. (ناظم الاطباء).
شومالندهلغتنامه دهخداشومالنده . [ ل َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) شوی مالنده . شومال . کسی که پارچه را آهار دهد. (فرهنگ فارسی معین ).
شومالیلغتنامه دهخداشومالی . (حامص مرکب ) شوی مالی . شغل و عمل کسی که پارچه را آهار میدهد. (فرهنگ فارسی معین ).
شمأللغتنامه دهخداشمأل . [ ش َ ءَ ] (ع اِ) لغتی است در شَمال یا شِمال که بادی است . (منتهی الارب ). شمال . ج ، شمائل . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به شمال شود.
شماللغتنامه دهخداشمال . [ ش ِ ] (ع اِ) سرشت . ج ، شمائل . (از منتهی الارب ). سرشت . طبع. خوی . ج ، شمائل . (ناظم الاطباء). طبع. خو. خوی . عادت . خلق . (یادداشت مؤلف ). خوی . (د
شومالندهلغتنامه دهخداشومالنده . [ ل َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) شوی مالنده . شومال . کسی که پارچه را آهار دهد. (فرهنگ فارسی معین ).
شومالیلغتنامه دهخداشومالی . (حامص مرکب ) شوی مالی . شغل و عمل کسی که پارچه را آهار میدهد. (فرهنگ فارسی معین ).
شوی ماللغتنامه دهخداشوی مال . (نف مرکب ) شومال .شخصی را گویند که آهار و آش بر تار جامه ای که می بافند بمالد. (برهان ). نساج . در اصل لغت به معنی بافنده است و برخلاف اصل موضوع بمعنی
شوی مالندهلغتنامه دهخداشوی مالنده . [ ل َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) شومالنده . شومال . رجوع به شومالنده شود.
بتارهلغتنامه دهخدابتاره . [ ب َ رَ / رِ ] (اِ) لیف جولاهگان و شومالان باشد و آن جاروب مانندی است که بدان آش و آهار بر تارمالند. (برهان قاطع) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء).