شنگلهلغتنامه دهخداشنگله . [ ش َ گ َ ل َ / ل ِ ] (اِ) مطلق خوشه را گویند اعم از خوشه ٔ خرما و انگور و گندم و جو. (برهان ) (از فرهنگ نظام ) (جهانگیری ). زنگله . چلازه . خوشه های خر
شنگلهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. ریشۀ پرده و دستار و جامه.۲. خوشه.۳. خوشۀ جو یا گندم.۴. خوشۀ انگور.۵. خوشۀ خرما: ◻︎ درخت خرما صد خار زشت دارد و خشک / اگر دو شنگله خرمای خوب و تر دارد (ناصرخس
شَنگلهglomeruleواژههای مصوب فرهنگستانگلآذینی با گلهای بیپایک یا کوتهپایک (subsessile) که میانگرههای بین گلهای متراکم آن بسیار کوتاه است
شنبلةلغتنامه دهخداشنبلة. [ شَم ْ ب َ ل َ ] (ع مص ) بوسه دادن . (منتهی الارب ). شنبله شنبلةً؛ بوسه داد او را. (ناظم الاطباء).
شنکلهلغتنامه دهخداشنکله . [ ش َ ک َ ل َ / ل ِ ] (اِ) شنگله . خوشه ٔ خرما و انگور و غله و جز آن . || ریشه ای از ابریشم و جز آن که بر دستار و روپاک و مانند آن ترتیب دهند. || پارچه
شنکسهلغتنامه دهخداشنکسه . [ ش َ ک َ س َ / س ِ ] (اِ) شنگله . آلت تناسل . || مزبله . || جامه ٔ چرکین . (ناظم الاطباء). و رجوع به شنگله شود.
شنگللغتنامه دهخداشنگل . [ ش َ گ ُ ] (اِ) شنکل . شنگول . شنگوله . دزد و راهزن و عیار. (برهان ). عیار و راهزن . (غیاث ). بمعنی شنگ . (جهانگیری ). || (ص ) شوخ . (غیاث ) (رشیدی ). ب
شنگهلغتنامه دهخداشنگه . [ ش َ گ َ / گ ِ ] (اِ) آلت تناسل را گویند. (برهان ) (انجمن آرا) (از آنندراج ). نره و آلت تناسل . (ناظم الاطباء). شرمگاه . ایر. نره . ذکر. قضیب : تا کس لب