شعرانلغتنامه دهخداشعران . [ ش َ ] (ع اِ) چراگاه و شوره گیاه که از سبزی به تیرگی زند. (از اقرب الموارد).
شعرانلغتنامه دهخداشعران . [ ش َ ] (اِخ ) نام کوهی نزدیک موصل که دارای گیاه بسیار و فواکه و طیور بیشمار است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). کوهی است در موصل . گویند در
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) نام یکی از خوشنویسان معروف در خط عربی است . (ابن ندیم ).
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) سلیمان بن موسی . از سرداران بزرگ در جنگ زنگیان . (ابن اثیر ج 7 صص 135 - 137).
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (ع ص ) بسیارموی و درازموی اندام . گویند: رجل شعرانی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). پرموی . بسیارموی . پش
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) شیخ ابوالمواهب عبدالوهاب بن احمدبن علی انصاری شافعی مصری معروف به شعرانی یا شعراوی . از بزرگترین دانشمندان و مؤلفان قرن دهم هجری ب
علی شعرانیلغتنامه دهخداعلی شعرانی . [ع َ ی ِ ش َ ] (اِخ ) ابن احمد نجاری شعرانی شافعی . فقیه و اصولی بود. او راست : حاشیه بر شرح جمعالجوامع سبکی ، که در سال 970 هَ . ق . از تألیف آن
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) نام یکی از خوشنویسان معروف در خط عربی است . (ابن ندیم ).
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) سلیمان بن موسی . از سرداران بزرگ در جنگ زنگیان . (ابن اثیر ج 7 صص 135 - 137).
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (ع ص ) بسیارموی و درازموی اندام . گویند: رجل شعرانی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). پرموی . بسیارموی . پش
شعرانیلغتنامه دهخداشعرانی . [ ش َ نی ی ] (اِخ ) شیخ ابوالمواهب عبدالوهاب بن احمدبن علی انصاری شافعی مصری معروف به شعرانی یا شعراوی . از بزرگترین دانشمندان و مؤلفان قرن دهم هجری ب
علی شعرانیلغتنامه دهخداعلی شعرانی . [ع َ ی ِ ش َ ] (اِخ ) ابن احمد نجاری شعرانی شافعی . فقیه و اصولی بود. او راست : حاشیه بر شرح جمعالجوامع سبکی ، که در سال 970 هَ . ق . از تألیف آن