شروبلغتنامه دهخداشروب . [ ش َ ] (ع ص ، اِ) آشامیدنی از مایعات . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). || آب که نه شور باشد نه خوش . (منتهی الارب ) (آنندراج
شروبلغتنامه دهخداشروب . [ ش ُ ] (ع اِ) ج ِ شُرب . (ناظم الاطباء). رجوع به شرب شود. || ج ِ شارِب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). ج ِ شارب به معنی نوشنده . (آنن
شاربلغتنامه دهخداشارب . [ رِ ] (ع ص ) آب نوشنده . آشامنده . ج ، شَرب . جج ، شروب . (منتهی الارب ). || شرابخواره . ج ، شَرب . (مهذب الاسماء). در اصطلاح فقهیون ، آنکه مسکر می آشام
شریبلغتنامه دهخداشریب . [ ش َ ] (ع ص ، اِ) آب قابل آشامیدن . (ناظم الاطباء). آب که آشامیدن را شاید. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). || آبی که نه شور باشد و نه خوش .
آشامیدنیلغتنامه دهخداآشامیدنی . [ دَ ] (ص لیاقت ) درخور آشامیدن . سزاوار نوشیدن . || که نوشیدن آن بتوان . || که نوشیدن آن واجب است . || (اِ) آنچه آشامند. مقابل خوردنی . شراب . مشروب