سیبویهلغتنامه دهخداسیبویه . [ ب ِ وَی ْه ْ / بوی َ ] (اِخ ) عمروبن عثمان بن قنبر مولی بنی الحارث بن کعب بن عمربن وعلةبن خالدبن مالک بن أدد، مکنی به ابوبشر یا ابوالحسن . ایرانی و
سیبویهفرهنگ نامها(تلفظ: sibuye) به معنی سیب کوچک یا بوی سیب ؛ (در اعلام) ابو بشر عمرو بن عثمان بن قنبر فارسی بیضاوی و سپس عراقی مصری ملقب به سیبویه از دانشمندان معروف در علم نحو
سیبریهلغتنامه دهخداسیبریه . [ ب ِ ی َ / ی ِ ] (اِخ )سیبریا. سیبری . دشتی پهناور که همه ٔ شمال آسیا را فراگرفته و از کوههای اورال (میان اروپا و آسیا) تا اقیانوس کبیر ممتد و از شمال
سیبویلغتنامه دهخداسیبوی . [ ب ِ / ب َ وَ ] (اِخ ) رجوع به سیبویه شود : سیبوی گفت من به معنی نحویک خطا در خطاب نشنیدم .خاقانی .
ابن سیمویهلغتنامه دهخداابن سیمویه . [ اِ ن ُ ؟ ] (اِخ ) منجم یهودی ، صاحب کتاب المدخل الی علم النجوم و کتاب الامطار. (ابن الندیم ).
سنگ سبویهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهدانهای درشت، سفت و سخت شبیه سنگ که در غلافی شبیه غلاف باقلا قرار دارد و از گیاهی به همین نام بهدست میآید و در طب قدیم برای معالجۀ بیماریهای پوستی به کار می
ابوکثیرلغتنامه دهخداابوکثیر. [ اَ ک َ ] (اِخ ) سیبویه ، عمروبن عثمان نحوی بصری حارثی . رجوع به سیبویه ... شود.
ابوالحسنلغتنامه دهخداابوالحسن . [ اَ بُل ْ ح َ س َ] (اِخ ) سیبویه . بعضی کنیت او را ابوبشر گفته اند و حاجی خلیفه ابوکثیر آورده است . رجوع به سیبویه شود.
الکتابلغتنامه دهخداالکتاب . [ اَ ک ِ ] (اِخ ) نام کتاب سیبویه در نحو عربی . این کلمه را چون مطلق آرند نزد نحویان مراد کتاب سیبویه فارسی است و اهل معانی بیان چون الکتاب گویند منظور
ابوکثیرلغتنامه دهخداابوکثیر. [ اَ ک َ ] (اِخ ) عمروبن عثمان ملقب به سیبویه . رجوع به سیبویه ... شود.