سیاه دانهلغتنامه دهخداسیاه دانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) شونیز است که به فارسی سیاه بیرغ گویند. (فهرست مخزن الادویه ) (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). حبةالخضراء. نانخواه . نانخه . نانخاة. نا
سیاهدانهگویش اصفهانی تکیه ای: siyâtoma طاری: siyâduna طامه ای: siyâduna طرقی: siyâdâna کشه ای: siyâduna نطنزی: siyâduna
سیاهدانهگویش خلخالاَسکِستانی: siyâ dâna دِروی: siyâ dâna کَجَلی: siyâ dâna کَرنَقی: siyâ dâna کُلوری: siyâ dâna گیلَوانی: siyâ dâna لِردی: siyâ dâna
سیاهدانهگویش کرمانشاهکلهری: syasenüǰ گورانی: syasenüǰ سنجابی: syasenüǰ کولیایی: syasenüǰ زنگنهای: syasenüǰ جلالوندی: syasenüǰ زولهای: syasenüǰ کاکاوندی: syasenüǰ هوزمانوندی: syase
سیاهفرهنگ مترادف و متضاد۱. اسود، اغبر، تاریک، تیره، قره، کبود، کمرنگ، مشکی ≠ سپید، سفید ۲. برده، غلام، کاکاسیاه ۳. سیاهپوست ≠ سفیدپوست ۴. بدیمن ۵. بیارزش، پشیز ۶. غمانگیز، ملالتبار
سنزلغتنامه دهخداسنز.[ س ُ ن ِ ] (اِ) سیاه دانه و آن تخمی باشد که بر روی خمیر نان پاشند. (برهان ). سیاه دانه . (فرهنگ رشیدی ) (جهانگیری ) (شرفنامه ). شونیز و سیاه دانه تخمی سیاه