سیلغتنامه دهخداسی . (عدد، ص ، اِ)پازند «سی » از پهلوی «سیه » ، پارسی باستان «ثریثة» ، اوستا «ثریست » ، سانسکریت «تریچت « » هوبشمان ص 760»، کردی عاریتی و دخیل «سی » ، افغانی «د
سیلغتنامه دهخداسی . [ س َ ] (اِ) سنگ را گویند و به عربی حجر خوانند. (آنندراج ) (برهان ) (جهانگیری ).
سی ستاره ٔ پاکلغتنامه دهخداسی ستاره ٔ پاک . [ س ِ رَ / رِ ی ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کنایه از سی دندان . (آنندراج ) (برهان ). سی دندان حضرت علیه السلام . (فرهنگ رشیدی ).
سی مهره ٔ صیاملغتنامه دهخداسی مهره ٔ صیام . [ م ُ رَ / رِ ی ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب )کنایه از سی روزه ٔ ماه رمضان . (برهان ) (آنندراج ).