سوارکاریلغتنامه دهخداسوارکاری . [ س َ ] (حامص مرکب ) عمل سوارکار. شغل سوارکار. رجوع به ماده ٔ قبل شود.
سوارکاریequestrianismواژههای مصوب فرهنگستانراندن و سواری گرفتن و هدایت اسب در مسابقات که رشتههایی مانند خرامش و پرشبااسب و کالسکهرانی را شامل میشود
سوارکاری سهروزهthree-day event, eventingواژههای مصوب فرهنگستانمسابقۀ سوارکاری در سه روز پیاپی که هر روز آن به یک رشته اختصاص دارد متـ . سهروزه