سمیدعلغتنامه دهخداسمیدع . [ س َ م َ دَ ] (ع ص ) مهتر بزرگ جوانمرد نرم خوی بسیارخیر. || مرد دلاور. || مرد چالاک در حاجات خود. || (اِ) گرگ . || شمشیر. (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
طالب بن سمیدعلغتنامه دهخداطالب بن سمیدع . [ ل ِ بِب ْ ن ِ س َ م َ دَ ] (اِخ ) ازدی گوید درباره ٔ او تأمل باید کرد - انتهی . ابن ابی حاتم بروایت از ابولبید گوید جمادبن زیداز او روایت کرد
سمیدلغتنامه دهخداسمید. [ س َ ] (اِ) میده ٔ سفید و به ذال معجمه افصح است . (آنندراج ). نان میده . (مهذب الاسماء). نان سپید. (دهار) : و پس نان سمید پر از ده درم سنگ فروکنند و سی د
سمیدنلغتنامه دهخداسمیدن . [ س َ دَ ] (مص ) بو کردن و بوئیدن . (برهان ). بوئیدن . (اوبهی ). بو کردن . بوئیدن . بوی خوش دادن . (ناظم الاطباء).
سمیدهلغتنامه دهخداسمیده . [ س ُ دَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان میان آب بخش مرکزی شهرستان شوشتر. دارای 150 تن سکنه . آب آن از کارون و محصول آنجا غلات . شغل اهالی زراعت است . (از فر
طالب بن سمیدعلغتنامه دهخداطالب بن سمیدع . [ ل ِ بِب ْ ن ِ س َ م َ دَ ] (اِخ ) ازدی گوید درباره ٔ او تأمل باید کرد - انتهی . ابن ابی حاتم بروایت از ابولبید گوید جمادبن زیداز او روایت کرد
اذینهلغتنامه دهخدااذینه . [ اُ ذَن َ ] (اِخ ) ابن سمیدع . نام یکی از ملوک عمالقه شوهرزنوبیا (یا زینب ) و او در اواسط مائه ٔ سوم حکمران تدمر بود. و با مدد رومیان دو بار بر سپاهیان
عملقلغتنامه دهخداعملق . [ ع َل َ ] (اِخ ) ابن سمیدع بن صواربن عبدشمس . جد عمالقه ٔ ثانیه که ملوک حمیر بدانها منسوبند. (منتهی الارب ).
بانبیلغتنامه دهخدابانبی . [ ن َ ] (اِخ ) ابوسفیان وکیعبن احمدبن المنذر همدانی بانبی بخارایی . او ازاسرائیل بن سمیدع حدیث بازگفت . (از معجم البلدان ).