سموملغتنامه دهخداسموم . [ س َ ] (ع اِ) باد گرم . ج ، سمائم . (غیاث ) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (مجمل اللغة) (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص 59). باد گرم (ویؤنث ) ج ، سمائم .
سموملغتنامه دهخداسموم . [ س ُ ] (ع اِ) ج ِ سم . یعنی زهرها. (غیاث ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : سر حد بادیه ست روان پاش بر سرش تریاق روح کن ز سموم معطرش . خاقانی .سموم افاعی ظلم
ثموملغتنامه دهخداثموم . [ ث َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از ثَم ّ. || شاة ثموم ؛ گوسفند که گیاه را از بن برکند. ج ، ثُمُم .
سمومستانلغتنامه دهخداسمومستان . [ س َ م ِ ] (اِ مرکب ) جایی که باد سموم بسیار میوزد. (ناظم الاطباء).
باد سموملغتنامه دهخداباد سموم . [ دِ س َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) باد سام . رجوع به باد سام و باد شود.