سرخچهلغتنامه دهخداسرخچه . [ س ُ خ ِ چ َ / چ ِ ] (اِ مرکب ) جوششی باشد سرخ رنگ که بیشتر بر اندام اطفال پدید آید. (غیاث ). رجوع به سرخجه شود.
سُرخک (سُرخچه)گویش خلخالاَسکِستانی: serəj دِروی: serəj شالی: sərəj کَجَلی: namarneg کَرنَقی: sohorəj کَرینی: sührəj کُلوری: serəj گیلَوانی: serəj لِردی: söyrəj
سُرخک (سُرخچه)گویش کرمانشاهکلهری: süyare:ža/ süyare:nǰa گورانی: süyare:nǰa سنجابی: süyare:nǰa کولیایی: süyare:nǰa زنگنهای: süyare:nǰa جلالوندی: süyare:nǰa زولهای: süyare:nǰa کاکاوندی: s
سرخک (سرخچه)گویش اصفهانی تکیه ای: sürǰe طاری: sürüǰi طامه ای: surǰi طرقی: sürǰi کشه ای: suruǰi نطنزی: surǰe / sorxak
سراچه ٔ ضربلغتنامه دهخداسراچه ٔ ضرب . [ س َ چ َ / چ ِ ی ِ ض َ ] (ترکیب اضافی ، اِمرکب ) دارالضرب را گویند که ضرابخانه باشد. (برهان ). جایی که طلا و نقره را مسکوک گردانند. (آنندراج ).
سراچه ٔ آدرنگلغتنامه دهخداسراچه ٔ آدرنگ . [ س َ چ َ / چ ِ ی ِ دَ رَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) به معنی سرای سپنج که کنایه از دنیا باشد. (برهان ) (آنندراج ). سرای خاک و سرای ششدر از متراد
سرخژهلغتنامه دهخداسرخژه . [ س ُ خ ِ ژَ / ژِ ] (اِ مرکب ) سرخجه . سرخچه . سرخزه . حصبه . رجوع به همین کلمات شود.
سرخجهلغتنامه دهخداسرخجه . [ س ُ خ ِ ج َ / ج ِ ] (اِ مرکب ) سرخزه .سرخژه . سرخچه . رجوع کنید به سرخژه و سرخو. دزفولی «سریزه » ، گیلکی «سورخجه » . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). نوع