سراویللغتنامه دهخداسراویل . [ س َ ] (ع اِ) مؤلف غیاث اللغات آرد: شلوار و پاجامه . در این لفظ اختلاف است . نزد بعضی عربی است و پیش جمعی عجمی و گروهی واحد گویند و طایفه ای جمع دانن
سراویل الطلوللغتنامه دهخداسراویل الطلول . [ س َ لُطْ طُ ] (ع اِ مرکب ) نوعی از لبلاب . (منتهی الارب ). اسم اخیر لبلاب کبیر است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). لبلاب احرش . سحیمة لاطینی . (یادداش
نظیف السراویللغتنامه دهخدانظیف السراویل . [ ن َ فُس ْ س َ ] (ع ص مرکب ) پاکدامن . پرهیزگار. (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). عفیف . (المنجد) (اقرب الموارد). عف الازار.
سراویل الطلوللغتنامه دهخداسراویل الطلول . [ س َ لُطْ طُ ] (ع اِ مرکب ) نوعی از لبلاب . (منتهی الارب ). اسم اخیر لبلاب کبیر است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). لبلاب احرش . سحیمة لاطینی . (یادداش
نظیف السراویللغتنامه دهخدانظیف السراویل . [ ن َ فُس ْ س َ ] (ع ص مرکب ) پاکدامن . پرهیزگار. (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). عفیف . (المنجد) (اقرب الموارد). عف الازار.
مفرسخةلغتنامه دهخدامفرسخة. [ م ُ ف َ س َ خ َ ] (ع ص ) سراویل مفرسخة؛ ازار فراخ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
اشماویللغتنامه دهخدااشماویل . [ اِ ] (اِخ ) جوالیقی در ضمن بحث از تبدیل شین به سین در تعریب آرد: وگویند [عرب ]: سراویل و اسمعیل و اصل آن دو «شروال » و «اشماویل » است و این بعلت نزد