زکرلغتنامه دهخدازکر. [ زَ ] (ع مص ) پر کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
زکرلغتنامه دهخدازکر. [ زُ ک َ ] (ع اِ) ج ِ زکرة. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به زکرة شود.
ذکرلغتنامه دهخداذکر. [ ذَ ] (ع ص ) رجل ٌ ذَکر یا ذَکُر؛ صاحب آوازه . بلندآوازه . ذوصیت و شهرة و افتخار. ذِکّیر. ذَکیر. ذوذکر.
ذکرلغتنامه دهخداذکر. [ ذَ ک َ ] (ع اِ) ضدّ انثی . و جمع آن ذکور است . و عضو مخصوص را نیز نامند و جمع آن مذاکیر است . و این جمع برخلاف قیاس می باشد. || (ص ) قوی . شجاع . شهم . |
ذکرلغتنامه دهخداذکر. [ ذَ ک َ ] (ع اِ) عوف . شرم مرد. عورت مرد. ایر. نره . حمدان . آلت . آلت مردی . آلت رجولیت . آلت تناسل . شرم اندام مرد. خرزه . نیمور. چک . چوک . چل . چُر. ق
ذکرلغتنامه دهخداذکر. [ ذَ ک ِ / ذُ ک ِ ] (ع ص ) رجل ٌ ذکر؛ مرد نیکو یادگیرنده . مردی قوی ذاکرة. مرد که چیزها نیکو بیاد نگاه دارد. ذکور.
زکریاؤنلغتنامه دهخدازکریاؤن . [ زَ ک َ ری یا ئو ن َ ] (ع اِ) جمع زکریا در حالت رفع. (از منتهی الارب ).
زکریاوایلغتنامه دهخدازکریاوای . [ زَ ک َ ری یا ی َ ] (ع اِ) تثنیه ٔ کلمه ٔ زکریا (ممدود) در حال اضافه به یاء متکلم . (از منتهی الارب ).
زکریاویلغتنامه دهخدازکریاوی . [ زَ ک َری یا وی ی ] (ع ص نسبی ) منسوب به زکریا. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). رجوع به زکریائی شود.
زکرةلغتنامه دهخدازکرة. [ زُ رَ ] (ع اِ) خیک شراب و سرکه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (ازاقرب الموارد). ج ، زُکَر. رجوع به همین کلمه شود.
زکریاؤنلغتنامه دهخدازکریاؤن . [ زَ ک َ ری یا ئو ن َ ] (ع اِ) جمع زکریا در حالت رفع. (از منتهی الارب ).
زکریاوایلغتنامه دهخدازکریاوای . [ زَ ک َ ری یا ی َ ] (ع اِ) تثنیه ٔ کلمه ٔ زکریا (ممدود) در حال اضافه به یاء متکلم . (از منتهی الارب ).
زکریاویلغتنامه دهخدازکریاوی . [ زَ ک َری یا وی ی ] (ع ص نسبی ) منسوب به زکریا. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). رجوع به زکریائی شود.