زکالغتنامه دهخدازکا. [ زَ ] (ع اِ) (از «زک و») جفت از عدد. یقال : خساً او زکاً؛ یعنی طاق یا جفت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
ذکافرهنگ نامها(تلفظ: zakā) (عربی) (در قدیم) هوشمندی ، تیزهوشی ؛ ] این واژه با کلمهی ذُکا (به معنی خورشید) هم نویسه میباشد[