زَکَوٰةٍفرهنگ واژگان قرآنطهارت و پاکي - نُمو صحيح و پاک - صدقه - زکات (صدقه را هم از اين جهت زکات گفته اند چون باعث پاکي انسان مي شود)
زکوةلغتنامه دهخدازکوة. [ زَ کات ْ ] (ع اِ) خلاصه ٔ چیزی و پاره ای از مال که جهت تطهیر و پاکیزگی و نما و برکت از مال خارج کنند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). در رسم الخط، الف
واجب الزکوةلغتنامه دهخداواجب الزکوة.[ ج ِ بُزْ زَ کا ] (ع ص مرکب ) در تداول عامه ، مستحق زکوة. کسی که به او زکوة باید دادن یا توان دادن .
زکوةلغتنامه دهخدازکوة. [ زَ کات ْ ] (ع اِ) خلاصه ٔ چیزی و پاره ای از مال که جهت تطهیر و پاکیزگی و نما و برکت از مال خارج کنند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). در رسم الخط، الف
واجب الزکوةلغتنامه دهخداواجب الزکوة.[ ج ِ بُزْ زَ کا ] (ع ص مرکب ) در تداول عامه ، مستحق زکوة. کسی که به او زکوة باید دادن یا توان دادن .
زکاتلغتنامه دهخدازکات . [ زَ ] (ع اِ) زکوة.خلاصه ٔ چیزی . برگزیده ٔ چیزی . (فرهنگ فارسی معین ). || (اصطلاح فقه ) آنچه به حکم شرع درویش و مستحق را دهند و این کار بر مسلمانان فرض
زهدلغتنامه دهخدازهد. [ زَهََ ] (ع اِ) زکوة. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ج ، زِهاد. (اقرب الموارد).
نصابلغتنامه دهخدانصاب .[ ن ِ ] (ع اِ) آن قدر از مال که زکوة واجب گردد بر وی . (منتهی الارب ) (از غیاث اللغات ) (از آنندراج ) (ازناظم الاطباء). اصل مال چون بدان حد رسد که زکوة وا