زمین خوردنلغتنامه دهخدازمین خوردن . [ زَ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) به زمین افتادن . سقوط. بر زمین افتادن نه به اراده . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || تنزل فاحش کردن بها و قیمت چیزی
زمینفرهنگ مترادف و متضاد۱. ارض، اقلیم، بوم، سرزمین، مرزوبوم ۲. حد، مرز ۳. تراب، ثری، خاک، گل ۴. بر، خشکی ۵. ملک
افتادنفرهنگ فارسی طیفیمقوله: حرکت زمین خوردن، پخششدن، پهن شدن، نشستن، سقوط کردن پخش زمین شدن، پهن زمین شدن، ولو شدن، بهزمین آمدن، نقش برزمین شدن، افت کردن [≠ انداختن 311]