رضعلغتنامه دهخدارضع. [ رَ ] (ع مص ) رَضَع. یا رَضِع. مصدر به معنی رِضاع و رَضاع . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). شیرخوردن . (دهار). شیر مکیدن بچه . (از منتهی الارب ). و رجوع
رضعلغتنامه دهخدارضع. [ رَ ض َ ] (ع اِ) رَضَع. رَضِع. به معنی رَضَع است . (از منتهی الارب ). رجوع به رَضَع شود.
رضعلغتنامه دهخدارضع. [ رَ ض َ ] (ع ص ، اِ) رَضْع. رَضِع. هر چیز مکیده شده . (ناظم الاطباء). || رَضِع. رِضَع. خرمابنان ریزه . (از منتهی الارب ). خرمابنان ریزه . رَضِع. (از اقرب
رضعلغتنامه دهخدارضع. [ رَ ض ِ ] (ع اِ) رَضَع. رِضَع. به معنی رَضَع است . (از ناظم الاطباء). اسم است از رَضُعَ. (از اقرب الموارد). رجوع به رَضَع. در معنی اسمی و حاصل مصدری شود.
رضعلغتنامه دهخدارضع. [ رَ ض ِ ] (ع مص ) رَضْع. رَضَع. مصدر به معنی رَضاع . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ). رجوع به رَضاع شود.
رضالغتنامه دهخدارضا. [ رِ ] (اِخ ) یا رضا هروی ، رضاعلی شاه . از مریدان سیدمعصوم دکنی و از گویندگان قرن دوازدهم هجری بود.رجوع به فرهنگ سخنوران و ریاض العارفین ص 260 شود.
رضالغتنامه دهخدارضا. [ رِ ] (اِخ ) ابوالحسین بن زکی بن حسن ... بن علی بن ابیطالب که به هفت واسطه نسبش به حضرت امام حسن می رسد و از طرف مادر نوه ٔ صاحب بن عباد وزیر نامی بود و س
رضالغتنامه دهخدارضا. [ رِ ] (اِخ ) یا رضای اصفهانی ، میرزا رضا صفاهانی .طبعش معروف رضای شاهدان تازه مضامین و نادره معانی :ز بس پر شد به یاد لعل جان بخشی دل تنگم صدای آب حیوان م
رضالغتنامه دهخدارضا. [ رِ ] (اِخ ) میر محمدرضا. از گویندگان متأخر هندوستان و از اهالی عظیم آباد بود و به سال 1216 هَ . ق . در آنجا درگذشت . بیت زیر او راست :کشتن چه لازم است ب
رضعةلغتنامه دهخدارضعة. [ رَ ض َ ع َ ] (ع اِ) واحد رضع، یعنی یک خرمابن ریزه و خرد. (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به رضع در این معنی شود.
رضعةلغتنامه دهخدارضعة. [ رَ ض ِ ع َ ] (ع ص ) مؤنث رَضِع. (ناظم الاطباء). رجوع به رَضِع در معنی های وصفی شود.
رضعةلغتنامه دهخدارضعة. [ رَ ض َ ع َ ] (ع اِ) واحد رضع، یعنی یک خرمابن ریزه و خرد. (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به رضع در این معنی شود.
رضعةلغتنامه دهخدارضعة. [ رَ ض ِ ع َ ] (ع ص ) مؤنث رَضِع. (ناظم الاطباء). رجوع به رَضِع در معنی های وصفی شود.
استلباءلغتنامه دهخدااستلباء. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) فله مکیدن بچه از (مادر) خود. (منتهی الارب ). مکیدن بره فله ٔ میش را: استلباء الجدی الشاة؛ رضع لباءَها. (اقرب الموارد).
اکوعلغتنامه دهخدااکوع . [ اَک ْ وَ ] (اِخ ) لقب سنان جد صحابی ابومسلم یا ابوعامر سلمةبن عمروبن سنان الاکوع بن عبداﷲ است که روز جنگ ذی قرود عطفان این کلمه بر زبان می راند:خذها ان