رستنگاهلغتنامه دهخدارستنگاه . [ رُ ت َ ] (اِ مرکب ) جای رستن . جای روییدن . منبت . محل روییدن . خله . (یادداشت مؤلف ). عرفج . منبت . (از منتهی الارب ). مَنْبِت شاذ، قیاس مَنْبَت ا
رفتنگاهلغتنامه دهخدارفتنگاه . [ رَ ت َ ] (اِ مرکب ) جای رفتن و محل عبور کردن . (ناظم الاطباء).- رفتنگاه آب ؛ نهر و جوی و مجرای آب . (ناظم الاطباء).
ارکلغتنامه دهخداارک . [ ] (اِ) موضع رستنگاه دندان . لثه : تدبیر آسان برآمدن دندان کودکان آنست که ارک او را یعنی آن موضع که رستنگاه دندان آنست بچیزهای نرم و چرب میمالند چو پیه م
پیشانیلغتنامه دهخداپیشانی . (اِ مرکب ) جزء فوقانی رخسار میان رستنگاه موی و ابروان . بنچه . ناصیه . جبهه . (دهار) (منتهی الارب ).جبین . (زمخشری ). پیچه . چماچم . (برهان ). چکاد. صل