ذیحلغتنامه دهخداذیح . [ ذَ ] (ع اِ) کبر. و فی حدیث علی علیه السلام کان الاشعث ذاذیح ؛ ای کبر. (از مستدرکات ابن الاثیر، بنقل سید فرج اﷲ).
زیحلغتنامه دهخدازیح . [ زَ ] (ع مص ) زاح َزَیْحاً و زُیوحاً و زیوحاً و زَیَحاناً؛ دور گردیدن و رفتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). دور شدن . (
زیهلغتنامه دهخدازیه . [ ی َ / ی ِ ] (اِمص ) زایش . ایلاد. زادن . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : هنرشان همین است کاندر کمربگاه زیه مردم آرند بر. اسدی (یادداشت ایضاً).رجوع به «زه »
زیهلغتنامه دهخدازیه . [ ی َ / ی ِ / زی ی َ / ی ِ ] (اِ) لثه . برآمدگی غضروفین که دندانها در آن جای دارد: گوشت زیه های من رفته است . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
ضیحلغتنامه دهخداضیح . (ع اِ) آفتاب . || روشنی آفتاب . (منتهی الارب ). || زمین هموار. || هرچه بر آن آفتاب رسیده باشد. || بقول عامه از اتباع ریح است ، و گویند: جاء فلان بالضیح و
ضیحلغتنامه دهخداضیح . [ ض َ ] (ع اِ) شهد. (منتهی الارب ). || مقل پخته ، که بهندی کوکل گویند. (منتهی الارب ). مقل پختج . (فهرست مخزن الادویه ). || شیر تنک آب آمیخته .(منتهی الار